Pakiramdam ko ngayon para akong kandila na unti unting nauubos, na kapag naubos hindi na muli pang mabubuo... oo na pwedeng mabuo pero kailangang dumaan sa mahabang proseso at ang hindi na muli pang maibabalik ang dati kong anyo at itsura... minsan naisip ko sana tulad na lang ako ng isang puno.... habang tumatagal tumatatag,nagiging matigas... Dati naman hindi ako ganito, hindi ako iyakin,hindi ako nasasaktan i feel numb about the things around me. pero ayun nainlove ako at simula noon naging iyakin na ako tapos sensitive.... pag i-ibig nga naman mamamatay ka sa lumbay at mapupuno ang buhay mo ng iyakan... grrrrrrrrrrr i hate love... i don't even know now how to dscribe it.....
Monday, January 14, 2008
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment